A última de Fellini (polo de agora)

Non quero ser pesado, pero adicado a todos aqueles que pensan que a evocación e os recordos na pantalla foron inventados por David Lynch, aí vai un exemplo marabilloso de como sen aspavientos, só cuns encadres preciosos e precisos, unha música evocadora, unha fotografía en branco en negro hiperrrealista, alguén pode recordar un pasaxe da niñez cunha elegancia e simpleza incribles. Unha vez máis, Fellini retrata con infinito cariño a un ser que habita en case todos os pobos e cidades, alguén do que a maioría nos rimos. Hai algo, sen embargo, tras os seus rasgos deformados polo maquillaxe excesivo e tras o contoneo das súas caderas, que nos fai sentir ternura. Os berros alegres dos rapaces non conseguen ocultar o incipiente desexo nas súas miradas, co que a escena está protagonizada ó final por inocentes.